عمر پا بر دل من مي نهد و مي گذرد

خسته شد چشم من از اين همه پائيز و بهار

      نه عجب گر نكنم بر گل و گلزار نظر

   در بهاري كه دلم نشكفد از خنده ي يار

 در نوازش هاي باد

   در گل لبخند دهقانان شاد

      در سرود نرم رود

         خون گرم زندگي جوشيده بود

            نوشخند مهر آب

               آبشار آفتاب

            در صفاي دشت من كوشيده بود

         شبنم آن دشت از پاكيزگي

      گوئيا خورشيد را نوشيده بود !

   روزگاران گشت و ... گشت

داغ بر دل دارم از اين سرگذشت !!

هنوز پنجره باز است .

  تو از بلندي ايوان به باغ مي نگري .

    درخت ها و چمن ها و شمعداني ها

      به آن ترنم شيرين ، به آن تبسم مهر

        به آن نگاهِ پُر از آفتاب ، مي نگرد .